Kao što svaki roditelj dobro zna, pažnju svog deteta dok gleda TV teško će uspeti da privuče osim ako u rukama nema slatkiše ili najlepšu lutku na svetu. Koliko štete deci nanosi suviše često buljenje u televizijski ekran, potvrđuju podaci jednog istraživanja, prema kojem šestogodišnjaci radije gledaju u prazan ekran nego u ljudsko lice.
U studiji koja podastire podatke o interakciji dece s drugima, psiholozi otkrivaju uznemirujuću činjenicu da deca u rasponu od šeste do osme godine reaguju na sliku televizora kao alkoholičari na sliku nekog pića.

U seriji istraživanja sprovedenih u osnovnim školama, većina dece je pre pogledala u sliku televizora praznog ekrana, nego u nasmešeno lice osobe.
Markus Bindeman, psiholog na glazgovskom univerzitetu, taj podatak naziva zabrinjavajućim:  
„Lica su bitan društveni podsticaj, pa čudi što decu više privlači gledanje televizije. Mi proučavamo socijalnu interakciju, međuljudske odnose, upravo iz izraza lica. Ako samo buljite u televizijsku kutiju, to je problem za iskrenu interakciju s ljudima”, smatra Bindeman.
Ranija istraživanja ponašanja dece i malih beba pokazala su suprotno. Deca su instinktivno posmatrala ljudska lica da bi tako naučila da komuniciraju. U eksperimentima u kojima su deci pokazivane slike primamljivih igračaka nasuprot slici ljudskog lica, deca bi mahom birala ovo drugo.
U drugom istraživanju, decu starosti od pete do osme godine su stavili da sede ispred ekrana na kojem je bila prikazana prazna slika pa ljudsko lice. Deca su upozorena da pritisnu tipku čim vide da se na ekranu pojavljuje čokolada. Većina onih od šest do osam godina starosti pritisnuli su tipku odmah po pojavljivanju čokolade na praznom ekranu, čime su dokazali da nisu pratili sliku ljudskog lica. Samo su petogodišnjaci brže reagovali kada se slika čokolade pojavila uz sliku lica.
Martin Doerti, koji je radio na projektu, zaključuje da petogodišnjaci još uvek daju prednost ljudskom licu, što nije slučaj s godinu dana starijom decom.
Istraživanje koje dodatno potvrđuje strah da deca previše vremena provode pred televizorom, rađeno je istim metodama koje se koriste kod istraživanja alkoholičara. Kada alkoholičaru pokažu sliku čaše vina ili piva nasuprot slici ljudskog lica, većina ih prvo reaguje na piće.
Ovo istraživanje svakako je podstaklo otvaranje već dobro poznate teme preteranog buljenja u televizor, kao i da li je dobro da deca u svojim sobama imaju televizor i kompjuter. Kao jedan od problema ističe se i da roditelji tehničke aparate koriste da bi zabavili decu i da bi im na taj način nadoknadili svoje odsustvo.

U svakom slučaju, na razvoj deteta, posebno onaj društveni, znatno utiče činjenica da li ono provodi najranije godine svog detinjstva ispred ekrana ili među ljudima.